۱۳۹۰ اسفند ۲۷, شنبه

نیستی و هستی


وسوسه می شوم برای بازگشتن. در گوشه ای نشستن و تماشا کردن که دیگران چه می کنند. وسوسه ای از سر بیهودگی! شیشه ی ساعت دیواری را می شکنم. نیروی ممانعت کننده انگشت را صرف بازداشتن عقربه ها از حرکت می کنم؛ تلاشی برای توقف بیهودگی؟ نه! تلاشی از سر بیهودگی برای گریز از وسوسه ی بازگشت. امید خسته است؛ پایم را از کفشش در می آورم. به حال خود رهایش می کنم. آزاد می شود. پرواز می کند. تنها می شوم.
                                                                                  

هیچ نظری موجود نیست: