۱۳۹۱ فروردین ۸, سه‌شنبه

در جستجوی تخیل از دست رفته


شاعر مثل ابر بهار است. ابر باران می بارد طراوت می بخشد. شاعر تخیل می گسترد جنبش می آفریند. "روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت " یا "هفتا گل سرخ میشه هفت روز هفته ی ما، بهار میشه لحظه لحظه ها"، "خورشیدُ در میاریم، پا توی راه میذاریم، که زندگی توی دست ماست". اما آدمها دیری است که شاعری نمی کنند. شاعرها دیری است که مرده اند. زمین ها از بی تخیلی کویر شده اند. آیا شاعران باز ظهور خواهند کرد!؟


هیچ نظری موجود نیست: